مولانا انسانِ اندوهگین را به اتاقی پر از دود تشبیه می‌کند. او می‌گوید این دودها فقط از طریقِ «شنیده شدن» از اتاق خارج می‌شوند. 
«گفتن» کافی نیست؛ شنیده شدن است که اتاق‌های جان را روشن می‌کند
و شنیده شدن یعنی شنوندهٔ خوب

زین دودناک خانه گشادند روزنی
شد دود و اندر آمد خورشید روشنی