یک کرگدن جوان، تنهایی توی جنگل می رفت.

دم جنبانکی که همان اطراف پرواز می کرد، او را دید و از او پرسید که چرا تنهاست.

کرگدن گفت: همه کرگدن ها تنها هستند.

دم جنبانک گفت: یعنی تو یک دوست هم نداری؟

کرگدن پرسید: دوست یعنی چی؟

دم جنبانک گفت: دوست، یعنی کسی که با تو بیاید،

دوستت داشته باشد و به تو کمک بکند.

کرگدن گفت: ولی من که کمک نمی خواهم.

دم جنبانک گفت: اما باید یک چیزی باشد، مثلاً لابد پشت تو می خارد،

لای چین های پوستت پر از حشره های ریز است. یکی باید پشت تو را بخاراند،

یکی باید حشره های پوستت را بردارد.

کرگدن گفت: اما من نمی توانم با کسی دوست بشوم.

پوست من خیلی کلفت و صورتم زشت است. همه به من می گویند پوست کلفت.

دم جنبانک گفت: اما دوست عزیز، دوست داشتن به قلب مربوط می شود نه به پوست.

کرگدن گفت: قلب؟ قلب دیگر چیست؟ من فقط پوست دارم و شاخ.

دم جنبانک گفت: این که امکان ندارد، همه قلب دارند.

کرگدن گفت: کو؟ کجاست؟ من که قلب خودم را نمی بینم!

دم جنبانک گفت: خب، چون از قلبت استفاده نمی کنی، آن را نمی بینی؛

ولی من مطمئنم که زیر این پوست کلفت یک قلب نازک داری.

کرگدن گفت: نه، من قلب نازک ندارم، من حتماً یک قلب کلفت دارم.

دم جنبانک گفت: نه، تو یک قلب نازک داری. چون به جای این که دم جنبانک را بترسانی،

به جای این که لگدش کنی، به جای این که دهن گنده ات را باز کنی و آن را بخوری،

داری با او حرف می زنی. 

کرگدن گفت: خب، این یعنی چی؟

دم جنبانک جواب داد: وقتی که یک کرگدن پوست کلفت، یک قلب نازک دارد یعنی چی؟!

یعنی این که می تواند دوست داشته باشد، می تواند عاشق بشود.

کرگدن گفت: اینها که می گویی یعنی چی؟

دم جنبانک گفت: یعنی ... بگذار روی پوست کلفت قشنگت بنشینم، بگذار...

کرگدن چیزی نگفت. یعنی داشت دنبال یک جمله ی مناسب می گشت.

فکر کرد بهتر است همان اولین جمله اش را بگوید.

اما دم جنبانک پشت کرگدن نشسته بود و داشت پشتش را می خاراند.

داشت حشره های ریز لای چین های پوستش را با نوک ظریفش برمی داشت

کرگدن احساس کرد چقدر خوشش می آید. اما نمی دانست دقیقاً از چی خوشش می آید.

کرگدن گفت: اسم این دوست داشتن است؟

اسم این که من دلم می خواهد تو روی پشت من بمانی و مزاحم های کوچولوی پشتم را بخوری؟

دم جنبانک گفت: نه اسم این نیاز است، من دارم به تو کمک می کنم

و تو از اینکه نیازت برطرف می شود احساس خوبی داری،

یعنی احساس رضایت می کنی. اما دوست داشتن از این مهمتر است.

کرگدن نفهمید که دم جنبانک چه می گوید اما فکر کرد لابد درست می گوید.

روزها گذشت، روزها، هفته ها و ماه ها، و دم جنبانک هر روز می آمد

و پشت کرگدن می نشست، هر روز پشتش را می خاراند

و هر روز حشره های کوچک را از لای پوست کلفتش بر می داشت و می خورد،

و کرگدن هر روز احساس خوبی داشت.

یک روز کرگدن به دم جنبانک گفت: به نظر تو

این موضوع که کرگدنی از این که دم جنبانکی پشتش را می خاراند

و حشره های پوستش را می خورد احساس خوبی دارد، برای یک کرگدن کافی است؟

دم جنبانک گفت: نه، کافی نیست.

کرگدن گفت: بله، کافی نیست. چون من حس می کنم چیزهای دیگری هم هست

که من احساس خوبی نسبت به آنها داشته باشم.

راستش من می خواهم تو را تماشا کنم.

دم جنبانک چرخی زد و پرواز کرد، چرخی زد و آواز خواند، جلوی چشم های کرگدن.

کرگدن تماشا کرد و تماشا کرد و تماشا کرد.

اما سیر نشد.کرگدن می خواست همین طور تماشا کند.

کرگدن با خودش فکر کرد این صحنه قشنگ ترین صحنه ی دنیاست

و این دم جنبانک قشنگ ترین دم جنبانک دنیا و او خوشبخت ترین کرگدن روی زمین.

وقتی که کرگدن به اینجا رسید، احساس کرد که یک چیز نازک از چشمش افتاد. 

کرگدن ترسید و گفت: دم جنبانک، دم جنبانک عزیزم، من قلبم را دیدم،

همان قلب نازکم را که می گفتی. اما قلبم از چشمم افتاد، حالا چکار کنم؟

دم جنبانک برگشت و اشک های کرگدن را دید. آمد و روی سر او نشست و گفت:

غصه نخور دوست عزیز، تو یک عالم از این قلبهای نازک داری.

کرگدن گفت: اینکه کرگدنی دوست دارد دم جنبانکی را تماشا کند

و وقتی تماشایش می کند، قلبش از چشمش می افتد یعنی چی؟

دم جنبانک چرخی زد و گفت: یعنی این که کرگدن ها هم عاشق می شوند.

کرگدن گفت: عاشق یعنی چی؟

دم جنبانک گفت: یعنی کسی که قلبش از چشمهایش می چکد

کرگدن باز هم منظور دم جنبانک را نفهمید، اما دوست داشت دم جنبانک باز حرف بزند،

باز پرواز کند و او باز هم تماشایش کند و باز قلبش از چشمهایش بیفتد

کرگدن فکر کرد اگر قلبش همین طور از چشم هایش بریزد، یک روز حتماً قلبش تمام می شود

آن وقت لبخندی زد و با خودش گفت: من که اصلاً قلب نداشتم!

حالا که دم جنبانک به من قلب داد، چه عیبی دارد، بگذار تمام قلبم برای او بریزد!!!!!! 

 گفته بودي دلتنگي هايم را با قاصدک ها قسمت کنم تا به گوش تو برسانند. مي گفتي قاصدکها گوش شنوا دارند غم هايت را در گوششان زمزمه کن و به باد بسپار . من اکنون صاحب دشتي قاصدکم. اما مگر تو نميدانستي قاصدکهاي خيس از اشک مي ميرند؟

مادر من فقط یك چشم داشت. من از اون متنفر بودم ... اون همیشه مایه خجالت من بود

اون برای امرار معاش خانواده برای معلم ها و بچه مدرسه ای ها غذا می‌پخت

یك روز اومده بود دم در مدرسه كه به من سلام كنه و منو با خود به خونه ببره

خیلی خجالت كشیدم. آخه اون چطور تونست این كار رو بامن بكنه؟

به روی خودم نیاوردم، فقط با تنفر بهش یه نگاه كردم وفورا از اونجا دور شدم
روز بعد یكی از همكلاسی ها منو مسخره كرد و گفت هووو .. مامان تو فقط یك چشم داره
فقط دلم میخواست یك جوری خودم رو گم و گور كنم. كاش زمین دهن وا میكرد و منو .. كاش مادرم یه جوری گم و گور میشد...

روز بعد بهش گفتم اگه واقعا میخوای منو شاد و خوشحال كنی چرا نمی‌میری؟
اون هیچ جوابی نداد....
حتی یك لحظه هم راجع به حرفی كه زدم فكر نكردم، چون خیلی عصبانی بودم .
احساسات اون برای من هیچ اهمیتی نداشت
دلم میخواست از اون خونه برم و دیگه هیچ كاری با اون نداشته باشم

سخت درس خوندم و موفق شدم برای ادامه تحصیل به سنگاپور برم
اونجا ازدواج كردم، واسه خودم خونه خریدم، زن و بچه و زندگی...
از زندگی، بچه ها و آسایشی كه داشتم خوشحال بودم
تا اینكه یه روز مادرم اومد به دیدن من
اون سالها منو ندیده بود و همینطور نوه ها شو
وقتی ایستاده بود دم در بچه ها به اون خندیدند و من سرش داد كشیدم كه چرا خودش رو دعوت كرده كه بیاد اینجا، اونم بی‌خبر
سرش داد زدم ": چطور جرات كردی بیای به خونه من و بچه ها رو بترسونی؟!" گم شو از اینجا! همین حالا
اون به آرامی جواب داد: " اوه خیلی معذرت میخوام مثل اینكه آدرس رو عوضی اومدم " و بعد فورا رفت واز نظر ناپدید شد .

یك روز یك دعوت نامه اومد در خونه من درسنگاپور برای شركت درجشن تجدید دیدار دانش آموزان مدرسه
ولی من به همسرم به دروغ گفتم كه به یك سفر كاری میرم .
بعد از مراسم، رفتم به اون كلبه قدیمی خودمون؛ البته فقط از روی كنجكاوی .
همسایه ها گفتن كه اون مرده
ولی من حتی یك قطره اشك هم نریختم

اونا یك نامه به من دادند كه اون ازشون خواسته بود كه به من بدن
ای عزیزترین پسر من، من همیشه به فكر تو بوده ام، منو ببخش كه به خونت تو سنگاپور اومدم و بچه ها تو ترسوندم،
خیلی خوشحال شدم وقتی شنیدم داری میآی اینجا
ولی من ممكنه كه نتونم از جام بلند شم كه بیام تورو ببینم
وقتی داشتی بزرگ میشدی از اینكه دائم باعث خجالت تو شدم خیلی متاسفم
آخه میدونی ... وقتی تو خیلی كوچیك بودی تو یه تصادف یك چشمت رو از دست دادی
به عنوان یك مادر نمی‌تونستم تحمل كنم و ببینم كه تو داری بزرگ میشی با یك چشم
بنابراین چشم خودم رو دادم به تو
برای من افتخار بود كه پسرم میتونست با اون چشم به جای من دنیای جدید رو بطور كامل ببینه

با همه عشق و علاقه من به تو.

این بود جواب محبتهای مادر؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ماهی پری دلش همیشه خون بود
زندونی تنگای این و اون بود
خودش ولی یه چیکه آسمون بود
هوایی دریای بیکرون بود
تموم حوضا واسه اون کوچیک بود
رودخونه ها دو قطره چیک و چیک بود
***
ماهی تو ماهی آبت آسمونه
رودخونه هات مسیر کهکشونه
موج چشات ، موجای راز و نیاز
اشکاتو وردار و یه دریا بساز

ماهی پری ! تنگ بلور رو بشکن
شنا نکن تو حوض تنگ این تن
***
ماهی پری نامزد آسمونی
عروس دریایی کهکشونی
سفره عقدت رو کجاها چیدن
فرشته ها شمعدونی تو خریدن
ماهی پری هنوز که اینجا موندی
قصه پروازو مگه نخوندی
***
ماهی پری چارقد نور و سر کن
بال و پرت را تن کن و سفر کن
دریای آسمون اگر چه دوره
ساحل اون پر از نگین نوره
***
ماهی پری ! ماهی پری ! کجایی ؟!
پشت سرت نمونده ردپایی
***
ماهی پری پرید تو حوض مهتاب
جستی زد و رفت و گذشت از این آب
نقره ماه دگمه پیرهنش شد
ستاره ها پولک رو تنش شد

آشكار مرا خشنود می كردی و با خودت همراه...

بیشتر كه تو را می طلبیدم همه چشمم نقش تو را در آیینه دل باور می كرد و آن را بر چهره می نشاند...

راه دور نمی رفتی... بهانه ها را نمی جستی... با كمی عشق و دلجویی  سراغ من را می گرفتی و از دیدنم دلت را سراپا به من می سپردی...

حالا مدت هاست یادی از من دلتنگ نمی كنی.روحت كوچك شده است...

یك جا بند نمی شوی و هنوز نشسته عزم رفتن می كنی اگر بعد از اشك بیایی از شوری می نالی دلتنگی را مدد نمی كنی

چه بگویم بی سامان شده ای یکه و تنها سراغ كسی را نمی گیری گوشه نشینی اختیار كرده ای ای جانم به فدایت...

كرشمه كن و قدم بر رخ ما بگذار خانه ات اینجاست گوشه عزلت ارج تو را نمی فهمد

من می شناسمت می بینی كه یا فتمت و منتت را می كشم.

می خواهم عاشق شوم...تو مهربانم می كنی

دوست دارم شور ببخشم تو رو شنم می كنی

آرزوی من پیوند همیشگی با توست...

از صورت حزین و ناله ی شب گیر فراریم

دل چشم شده... چشم نور شده

و نور راه را عیان كرده همه درها با تو گشوده پرده ها كنار رفته همه شوق اشك شده

وسوسه با تو بودن دل را جوان می كند ای لبخند...تو هم مرا بجوی...بر تارك دلم چنگ مزن...بر دیده یارم بنشین بر صورت من عیان شو...

جلوس نازنینت را با ستاره چشمانم جشن می گیرم و برای پایداری روح بی قرارت دامن عشق را می بوسم...

در كوچه با غ دلم عطر محبت به جا می گذاری مثل بید كه مجنون است

مثل خواب شیرین كه با فرهاد است

و ماه كه به هلا ل خود می نازد...

حضور مهر آمیزت بر رخم باد

از اكنون تا ابدالاباد

لبخند آغاز راه  است........

خواندن این داستان در آموزش حروف شادمانی مرا چند برابر کرد

کی بود؟چی بود؟

ملخی بود که در یک روز سرد می خواست بازی کند ولی کسی رو پیدا نکرد.

رفت تو طویله که اونجا یه گاو حنایی نشسته بود و داشت ویونجه می خورد ملخ رو شاخ او نشست.

حنایی گفت:مآ..........ملخ ناقلا!

زود باش از این جا برو.

ملخ گفت:بیرون سرد است اگر بروم از سرما یخ می زنم.

بعد روی دست و پای حنایی پرید.

دست و پای حنایی به خارش افتاد

این طرف و اونطرف پرید  و گفت:آخ...آخ

ملخ رو بینی حنایی نشست حنایی فریاد زد:

مآ..............و بلند شد. در همین وقت طنابی که یک سر آن به گردن حنایی بسته شده بود و یک

سرش به میخی که به زمین کوبیده شده بود کنده شد

ملخ ترسید حنایی او را بگیرد از سوراخ روی طویله بیرون پرید

و دیگر هیچ کس او را ندید

بیچاره گاو مهربون داستان ما

حیوونی نیگا چه قیافه مهربونی داره چه ملخ بدی چقدر بدجنس

شب خوش خوب بخوابی

یکی دوشب تا صبح بیدار بودیمو و اشکان هم ۴ روز مدرسه نرفت

و بنده خدا

نه میتونست بستری بشه

نه میتونستیم ببیریمش مدرسه

چند روز آنژوکت تو دستش بود

هر چند ساعت میبردیم  دکتر وضعیتشو کنترل میکرد

اگه نیاز به اکسیژن داشت میگرفت اگر نیاز به دارو تزریقی داشت میگرفت

خلاصه........................................................................

دیشب ساعت ۱۲ رسیدیم خونه

صبح زود خانواده نگران سر رسیدند برای احوالپرسی

هر کی از راه میرسید  یه چیز میگفت

یکی میگه گناه زیاد شد

یکی با طعنه میگه موهام معلومه

خدا غضب کرده

یکی میگه

من در نگهداریش کوتاهی میکنم

یکی میگه ما خیلی درگیریم

دوباره شروع میشه مادر شوهر میگه

از بس گناه زیاده

دیگه تحملم تمام میشه میگه مادر جان اینهمه  نماز می خونیم

و تکرار میکیم

خداوند رحمان هست

خداوند رحیم هست

خداوند قرار نیست از من انتقام بگیره

تازه مادر  مریضهای بدتر از اشکان  هم وجود داره که هیچ امیدی بهشون نیست

.......خدا داره ازشون انتقام میگیره؟؟؟؟؟؟؟؟؟

میگه آره

(به قول يكي از نويسندگان : « واي به حال ديني كه نه در آن بيشتر است از آري » و از تو من يك آري نشنيده ام . )

میگم  خدا رو شکر

از اینکه اشکان از این بدتر نشده

خدا به من خیلی لطف داره

و این نشون میده

لطف خدا شامل من میشه

بازم اعتقاد داره میگه بخاطر گناه ماست

کلی برای اشکان نذری میاره و میگه همشو باید بخوره

میگم چشم ولی مامان اینا همش چربه

نه تو دلت بد راه نده

مامان چیو رو بد راه نده

کاکائو براش سمه

شیرینی خامه دار براش خوب نیست میگه این بی اعتقادی شماست که بچه ام مریضه

بابا لامذهب چی میگی

گیر ........ندههههههههههههههههه من این نماز و این عبادتی که صبح زود برم خونه یکی دلشو بشکنم نمی خواهم مگه همون خدات نمیگه حق الله رو که مال خودشو نماز خوندن روزه گرفتن و خیلی از اعمال به ما میبخشه مگه نمیگه حق الناس می خواهی چیکار کنی؟؟؟؟؟؟تو با این عملت دنبال چی هستی..تو از این نماز روزه که به اینجا رسیده ای من نمی خواهم این نماز روزه رو من نمازی رو می خواهم که به من یاد بده خدا با من هست من روزه ای رو دوست دارم که به من یاد بده دهانم را هر موقع باز نکنم و دل برادر دینی و خواهر دینی ام را نشکنم.

تو می گویی: نماز خواندن با خدا سخن گفتن است. تصورش را بکن کسی با مخاطبی مشغول حرف زدن باشد اما خودش نفهمد که دارد چه می گوید؟ فقط تمام کوشش اش این باشد که با دقت و وسواس مضجکی الفاظ و حروف را از مخارج اصلی اش صادر کند. اگر هنگام حرف زدن "ص" را "س" تلفظ کند حرف زدنش غلط می شود اما اگر اصلا نفهمد چه حرفهایی می زند و به مخاطبش چه می گوید غلط نمی شود!(دکتر علی شریعتی)

تو در تمام مدت به این فکر کردی فقط خوب تلفظ کنی مادر من و موفق شدی ولی هیچوقت نفهمیدی خدایت با تو چه میگوید

خدای من با پیدا شدن چند خال مو منو مورد غضب قرار نمیده ...تازه نمیاد بچه ام را بخاطر من تنبیه کنه

خدا بزرگ است خدا رحمان هست و رحیم...

من از خدا فقط این چند کلمه رو میدانم.....و میدانم خدا با من هست

من با خدا معامله نمی کنم

اینقدر هم بهم نگو خدا داره از من انتقام میگیره

یه سوال میدونی خدای تو چند بار کلمه رحمان و رحیم را تکرار کرده است؟؟؟؟؟؟؟؟؟بله قرآن همون قرآنی که توی کتابخونه توست و من و تو سالی یکبار برای ماه رمضان باز میکنیم؟؟؟درسته همون

لفظ رحیم که از اسما مبارک خداوند است 114 بار در قران امده است که رحمان 57 بار امده که درست نصف لفظ رحیم است به علاوه رقم 114 همان عددی است که سوره های قران کریم به اندازه ان نازل شده اند.

بله ۱۱۴ بار میگه رحیم

هزاران برابر خدای من رحیم هست هزاران برابر خدای من رحمان است .....اینو با گوشت و پوستم لمس میکنم

اگر تو حس نکردی نمیدونیم دلیلش چیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

و چرا فکر میکنی خدا غضب میکنه؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 قرآني كه تو به آن معتقدي به چه كار ما مي آيد ؟ من نمي دانم در آن چه هست و تو خودت هم نمي داني تويش چيست ؟ از اين جهت من كافر توي مومن هر دويمان هم درس هستيم ، منتهي من با آن كار ندارم – چون كتابي كه به درد خواندن نخورد به چه درد مي خورد ؟ اما تو مرتب مي چسبانيش به چشمت و سينه ات ، به پهلويت ، به قنداق بچه ات و به بازوي داداشت و به بالش مريضت تا آن جا كه من ديده ام اين كتاب براي تو فقط مصرفش هميشه اين بوده كه : وقتي كه از خانه ات بيرون مي آيي ، چند جمله از آن را به قفل در خانه ات پف كني ، من يك قفل فني و محكمي مي خرم كه اصلا احتياج به پف نداشته باشد ، با تكنيك بسته شود نه با پف ! تو براي سلامت و مصونيت جمله هايي از آن را دور خودت پف مي كني يا نسخه هايي از آن را به آستر جليقه ات مي دوزي يا به گردن گاوت مي آويزي ! من مي روم واكسن ميزنم و از دكتر متخصص نسخه دوا مي گيرم بنابراين به « قرآن تو » نيازي ندارم ! (دکتر شریعتی)

من ممنونم تو صبح زود اومدی بهم گفتی خسته نباشی بهم گفتی من هستم یه چند روزی بیا کمکت باشم ممنون از اینکه بهم گفتی با اینهمه مشغله چه میکنم ممنون از اینکه از من پرسیدی بچه ات چند روز پیش کی بود؟ممنون بهم گفتی اگه اون دچار حمله آسم میشد من نبودم تو جای من بودی؟؟ممنون

خدا با من هست

خدا از من انتقام نمیگیره